RECENZJA PŁYTY: Slaine - "The King of Everything Else"

Jeszcze pół roku temu nie pomyślałbym, że Slaine wyrośnie wkrótce na najciekawszego rapera z obozu LCN i całej gamy hardcore'owych raperów z USA. Jego zeszłoroczna płyta "The Boston Project", na którą zaprosił większość swoich bostońskich kolegów, była dobra, ale nie na tyle, by ją uznać za jakieś szczególne wydarzenie 2013 roku (choć jeden z singli był mocarny). Zupełnie inaczej jest natomiast w przypadku najnowszej "The King of Everything Else".

Slaine to raper ze sporym doświadczeniem scenicznym i studyjnym, choć karierę - jak na obecnie 37-latka - zaczynał dość późno, bo 11 lat temu. Wtedy to rozpoczął współpracę z Jaysaunem i Edo G'm, z którymi założył skład Special Teamz. Raperzy wydali debiutancki album w 2005 roku, a potem kariera Slaine'a już się sama potoczyła, i trwa do dzisiaj, bez szczególnych wzlotów ani upadków.

Choć "bez wzlotów" to chyba jednak złe określenie...  George Carroll, bo tak naprawdę nazywa się ów bostoński raper, zdążył w ciągu dekady nagrać album ze wspomnianym składem Special Teamz, potem 2 albumy z La Coka Nostrą i 3 solówki. Do tego rozpoczął całkiem udaną karierę aktorską, choć jak dotąd, grywał jedynie drugoplanowe role. Z aktorstwem Slaine'a wiąże się jednak ciekawa anegdota. Otóż, w 2007 roku Ben Affleck przygotowywał się do wyreżyserowania filmu pt. "Gone Baby Gone". Któregoś dnia trafił na ciekawy artykuł w gazecie Boston Herald. Tekst dotyczył Slaine'a, a osoba rapera tak się Affleckowi spodobała, że postanowił do niego zadzwonić i zaproponować mu rolę w swoim filmie. Slaine przystał na ofertę i zagrał postać Alberta "Gloansy'ego" MacCloana - bostońskiego członka gangu. Od tej pory pojawił się na dużym ekranie kilkakrotnie, partnerując takim tuzom kina jak wspomniany Affleck, Brad Pitt ("Killing Them Softly") czy Harvey Keitel ("God Only Knows"). Oczywiście zapracowany Slaine ani myślał porzucać karierę muzyczną na rzecz aktorstwa. I całe szczęście. Aktorem jest niezłym, ale raperem o wiele lepszym, co potwierdza szczególnie jego najnowsza płyta.

"The King of Everything Else" w warstwie tekstowej nie różni się niczym od wcześniejszych dokonań rapera. Slaine wciąż pisze mroczne teksty, rozlicza się z przeszłością, wspomina o dziecku i byłej żonie, z dystansem podchodzi do swojego wyglądu i wagi... Dodatkowo bawi się swoim, i tak mocnym i interesującym flow, przyśpiesza, podśpiewuje... A ja, jako wierny fan Vinniego Paza i Ill Billa z przykrością muszę stwierdzić, że w obecnej chwili Slaine zjada w całości swoich kolegów po fachu.

"TKoEE" to płyta jakich obecnie wychodzi naprawdę niewiele. Materiał nie ma słabszych momentów, jest bardzo równy i różnorodny. O wielkości Slaine'a dowodzą przede wszystkim takie utwory, jak świetne "Bobby Be Real" z gościnnym udziałem Tech N9ne'a i Madchilda, "The Years" czy naładowane emocjami "Our Moment" i mój faworyt - "Defiance" ze świetnym śpiewanym refrenem. Do tego bity, w których na pierwszy plan za każdym razem wysuwają się mocne bębny i bas, a wyprodukowali je m.in. Dj Lethal i Statik Selektah. Brzmi zachęcająco?

Cieszy mnie fakt, że Slaine nagrał taką płytę. Zawsze był raperem solidnym, tylko brakowało mu więcej werwy i promocji. Nigdy nie odstawał od ekipy LCN czy swoich kolegów, w rodzaju Madchilda czy Vinniego. Ta płyta potwierdza, że jest na dobrej drodze, by nawet stać się o wiele lepszym raperem od nich. I wreszcie z czystym sumieniem mogę polecić materiał Slaine'a nie tylko fanom hardcore'owych raperów.

MUZYKA: 5 płyt na... chybił-trafił

Kiedy byłem w liceum, słuchałem o wiele więcej rapowych płyt i o wiele bardziej interesowałem się tą kulturą. Biorąc pod uwagę, że raperów w Stanach mamy "jak mrówków", a ich wydawnictwa to nie tylko pełnoprawne albumy, ale i epki, mixtape'y oraz bootlegi, nie starczyłoby mi czasu, by to wszystko na spokojnie przesłuchać. A mimo to słuchałem, zaciekawiony nie tylko tym, co ukazuje się w Nowym Jorku i Kalifornii, ale także w Teksasie czy Bay Area. Teraz jednak, już nie-dziecięciem będąc, sprawdzam przede wszystkim materiały od znajomych mi ksywek. W poniższym zestawieniu wybrałem metodą chybił-trafił albumy, które w ostatnim czasie często goszczą na moich głośnikach. Kolejność alfabetyczna.

1. Dilated Peoples - Directors Of Photography

Pewnie narażę się swoją opinią wielu czytelnikom tego bloga, ale powiem szczerze: nigdy nie byłem fanem Dilated Peoples. OK, mają fajne bity i niektóre klipy. Ale Evidence'a uważam za przereklamowanego rapera z monotonnym flow ("slow flow" w tym przypadku wcale nie jest komplementem), a Raaka to przeciętny raper, który mnie nie przyciąga zupełnie niczym. Mimo to, grupa ma fanów na całym świecie i od lat dużo koncertuje. "Directors Of Photography" to - jeśli się nie mylę - 5. płyta w dyskografii Dilated Peoples. I choć zachwytów było co niemiara po wypuszczeniu dwu opatrzonych video singli: "Good as gone" oraz "Show me the way" z bardzo dobrym, gościnnym udziałem Aloe Blacca, to sama płyta chyba nie przypadła do gustu nawet zatwardziałym fanom, bo dość cicho o niej nawet kilka dni po premierze. Ja "Directors Of Photography" przesłuchałem kilka razy od deski do deski, wciąż jednak DP mnie nie przekonuje, i pewnie nigdy nie przekona. W numerze "L.A. River Drive" zwrotka Sick Jackena wypada najkorzystniej na tle całego albumu; jedynym numerem, którzy naprawdę mi się podoba, jest zamykający płytę "The Bigger Picture" z fajnym bitem i ciekawym refrenem.

2. DJ Mustard - "10 Summers"

Płyta 24-letniego DJ'a Mustarda także wzbudza u mnie mieszane uczucia. Z jednej strony brzmienie "10 Summers" przywołuje na myśl klimat kalifornijskich rapowych płyt z połowy lat 90., z drugiej zaś bity na tym albumie z tego samego powodu wydają mi się proste jak konstrukcja cepa. Nie wiem, jakim cudem DJ Mustard w krótkim czasie zjednał sobie tylu słuchaczy, bo jego produkcje nie są ani odkrywcze, ani szczególnie się wyróżniające. A jednak Mustardowi udało się zebrać na "10 summers" śmietankę mainstreamowych raperów: są YG, 2 Chainz, Lil Wayne, Rick Ross, Wiz Khalifa i Imasu!. Nie jest to oczywiście zła płyta i wśród 12. numerów każdy z pewnością znajdzie swojego faworyta; ja najczęściej zapętlam "Throw Your Hood Up" z gościnnym udziałem Dom Kennedy'ego, Royce'a i RJ'a.

3. G-Eazy - "Must Be Nice"

O Geazy'm pisałem już tutaj, więc tym razem jego sylwetki nie będę przedstawiał. Co się zaś tyczy samej płyty: "Must Be Nice" to EP-ka z 2012 roku rapera, na której znalazło się 10 utworów. Do kilku numerów powstały klipy, m.in. do "Marilyn" i kontrowersyjnego "Loaded", który chyba nawet fanom niekoniecznie przypadł do gustu (zebra na plaży? o co chodzi?). Całość natomiast świetnie obrazuje, jaką długą drogę przeszedł w swojej karierze raper - nawet na przestrzeni tych dwudziestu czterech miesięcy. Co prawda flow mu się nie zmieniło, ale część bitów (wspomniane "Loaded" czy "Lady killers"), to zupełnie inna bajka, niż jego najnowsza płyta, czyli "These Things Happen". Dla osób, które śledzą twórczość młodego rapera, "Must Be Nice" to pozycja obowiązkowa.

4. Lil Keke - "Money Don't Sleep"

I wreszcie Houston/Texas, czyli obok Bay Area moja ulubiona scena rapowa. Lil Keke to dziś 38-letni raper, który ma za sobą długą i niełatwą drogę. Od 1997 roku nagrał 13 pełnoprawnych albumów, 8 w kolaboracjach i 21 (!) mixtape'ów. Przyznaję, że to imponujący wynik. Owa długa i wyboista droga, to marsz przez wielkie majorsy w rodzaju Warner Music Group czy jeszcze bardziej legendarnego Universal Motown, po płyty wydawane w małych, lokalnych labelach, o których pewnie nikt by nie usłyszał, gdyby nie siła internetu i liczba fanów Lil Keke na całym świecie. W tym roku raper także nie próżnował; nagrał 1 mixtape, a "Money Don't Sleep" to jego najnowsza produkcja, na którą składa się zawrotna liczba aż 19. nowych utworów. Płytę promuje m.in. video do kawałka "Worry Bout You" z gościnnym udziałem Kirko Bangza. Promocja też płyty trochę siadła, albo po prostu znowu jest zogniskowana wokół słuchaczy z Houston, bo nawet trudno znaleźć mi było i ten jeden jedyny klip... Tak czy siak - płyta trzyma poziom i stali słuchacze na pewno zostaną usatysfakcjonowani. To właśnie Lil Keke był jednym z tych raperów, który przyśpieszał, rapował na syntetycznych bitach, zwalniał wokale, zanim stało się to modne na całym świecie.

5. Twista - "Dark Horse"

Od wielu lat, kiedy słyszę ksywkę "Twista", przed oczami mam artykuł ze starego Ślizgu, który zatytułowany był mniej więcej tak: "Twista - ochroniarz z Chicago". I to rzeczywiście prawda; Twista, nawet już nagrywając płyty, lecz wciąż nie odnosząc komercyjnego sukcesu, pracował "w zawodzie", czyli był ochroniarzem znanych aktorów i piosenkarzy. Przez wiele lat uchodził także za najszybciej rapującego rapera i właściwie pioniera tego stylu (obok Bone N Thugs Harmony). Płyta "Dark Horse" jest 9. w jego dorobku i pierwszą po 4. latach. Niestety, mimo hitowego potencjału, prawdopodobnie nie odbije się echem; zresztą, ciężką byłoby powtórzyć sukcesy sprzed lat; platynę za "Kamikaze" (2004), złoto za "The Day After" czy "Adrenaline Rush 2007" (odpowiednio 2005 i 2007 rok). Poprzednie płyty ukazywały się bowiem w wielkim Atlantic Records, natomiast ostatnie 3 wydał Twista nakładem Get Money. Na "Dark Horse" udzieliło się sporo znanych gości, m.in. Wiz Khalifa, Tech N9ne i Tyme, a promuje go kilka ciekawych klipów (niestety niskobudżetowych): choćby "Dark Horse" czy "It's yours". W samym jednak Chicago Twista wciąż ma wiernych fanów, co potwierdza filmik z dnia promującego tę płytę.

MUZYKA: 5 niedocenionych amerykańskich raperów (cz. 2)

Po opublikowaniu 1. części 5. niedocenionych amerykańskich raperów doszedłem do wniosku, że to liczba zbyt mała, aby na tym można było zakończyć. Poniżej prezentuję kolejną 5. utalentowanych gości, o których jedni słyszeli mniej, inni wcale... Warto się z nią zapoznać, bo - kto wie - może wkrótce owym raperom uda się przebić do szerszego grona słuchaczy. A wtedy to właśnie Wy, drodzy Czytelnicy, będziecie mieć satysfakcję, że poznaliście ich duuużo wcześniej, niż reszta. Kolejność alfabetyczna.

1. !Mayday!

!Mayday! znalazło się w tym zestawieniu wyjątkowo. Po pierwsze: nie jest to jeden raper, a grupa, a po drugie - muzycy mają już swój stały fanbase, grają sporo koncertów i udzielają wywiadów. W podziemiu znani są głównie dzięki znajomości z Tech N9ne'm (swoją drogą, to chyba najbardziej fejmowy undergroundowy raper na świecie), który wydaje !Mayday! w swojej wytwórni - Strange Music. W skład grupy z Miami wchodzą: raper Wrekonize, producent Aaron Eckhart, perkusista Andrews Mujica, drugi perkusista L. T. Hopkins oraz basista Gianni Perocapi. !Mayday! ma na swoim koncie 5 płyt długogrających, z czego 3 ostatnie ukazały się nakładem Strange Music i dopiero wtedy grupa zaczęła odnosić większe sukcesy. Ich najnowsza produkcja pt. "!Mursday!" (na którą dołączył do nich kalifornijski raper Murs) ukazała się 10. czerwca i w Top Rap Albums Billboardu debiutowała na wysokiej, bo aż 4. pozycji. !Mayday! to grupa, która ma wszystko to, czego potrzeba solidnemu zespołowi (wystarczy posłuchać numeru powyżej) i sam dziwię się, że jeszcze nie osiągnęli większego sukcesu. Chłopaków chyba jednak nieszczególnie to martwi, bo grają dużo koncertów i pewnie już myślą o kolejnej płycie.

2. Merkules

 

Merkules pojawił się na scenie stosunkowo niedawno. Jego pierwszy numer jaki kojarzę, to "Running Circles" ze stycznia 2013 roku. Merkules to 21-letni (! - dlaczego zdziwienie? Obejrzyjcie klip, a będziecie wiedzieć) Kanadyjczyk z Vancouver, który rozpoczął swoją zabawę w rapowanie w wieku 16 lat. Na koncie ma kilka materiałów: longplay "Canadian Bacon" (2012) oraz 2 epki: "Hunger Pains" (2013) i "The Lost & Found LP" w duecie z Prada West (2013). W tym roku Merkules zaczął być dostrzegany w USA wśród hardcore'owych raperów; nagrał featuringi m.in. z Apathym, Celph Titledem, a parę bitów wyprodukował dla niego Stu Bangas. Merkules doskonale wpisuje się w konwencję hardcore rap, a w dodatku wygląda jak młodszy brat Vinniego Paza.

3. Obvi

Obvi to mój faworyt i ulubieniec wśród wymienionych tutaj raperów. Miałem ciary na plecach, kiedy usłyszałem go po raz pierwszy na filmiku powyżej (swoją drogą, wszyscy tam lecą jak wariaci; można by się od nich sporo nauczyć). Szkoda tylko, że jak dotąd Obvi nie ma na koncie ani jednej płyty, tylko kilka numerów rzuconych na Youtube oraz multum filmików z freestylami. Ten 26-letni raper mieszka na co dzień w malowniczym mieście Santa Rosa w Kalifornii, pracuje w Verizon Wireless (największym operatorze telefonii komórkowej w USA) i dość często rzuca swoje wersy w odcinkach programu TeamBackPack, który ma na celu pokazanie dobrych, choć mało znanych raperów ze Stanów (większość prezentowanych w programie pochodzi jednak z Zachodniego Wybrzeża). Mam nadzieję, że Obvi kiedyś nabierze ochoty na nagranie pełnoprawnego albumu, bo to naprawdę charyzmatyczna postać.

4. The Doppelgangaz

Pół żartem, pół serio - chłopaki z The Doppelgangaz mają teledyski chyba do każdego numeru, jaki wypuścili. The Doppelgangaz powstało w 2008 roku, a już w 2011 uznano chłopaków za topowych undergroundowych artystów. Na koncie mają 7 płyt, z czego 2. to instrumentalne epki. Ich najnowsza płyta pt. "Peace Kehd" ukazała się 18. lutego br. i została bardzo wysoko oceniona przez amerykańskie magazyny muzyczne. Krytycy nazywają ich połączeniem Camp Lo z Mobb Deep, a nostalgiczne bity, które charakteryzują duet, idealnie współgrają z raperami - Matter Ov Fact oraz EP. W stu procentach zgadzam się z tą opinią i życzyłbym sobie, by w zalewie syntetycznych bitów i tekstów o niczym, raperzy tworzący The Doppelgangaz stali się odtrutką i zyskali przychylność słuchaczy.

5. Yelawolf

Zdziwieni? Pewnie tak. W końcu raper z Alabamy miał już swoją szansę, wypromował także kilka hitów, z których wspomnieć wystarczy tylko "Daddy's Lambo", by potwierdziły się moje słowa. Michael Wayne Atha (bo tak naprawdę nazywa się Yela) ma obecnie 35 lat i debiutował dość późno jak na swój wiek, bo dopiero w 2005 roku. Nie miał życia usłanego różami; przez długi czas był bezdomny i tylko z dobrej woli innych ludzi miał co jeść i gdzie spać. Jak dotąd nagrał 2 longplaye, 2 epki i 6 mixtape'ów, a powyższe video zapowiada jego nadchodzący album pt. "Love Story", którą - tak jak wcześniejszą płytę - wydaje Eminem w Shady Records. Dlaczego więc, pomimo tylu płyt i niekwestionowanych sukcesów, uznaję Yelawolfa za niedocenionego rapera? Ponieważ płyta "Radioactive", która miała go pchnąć na jeszcze wyższy poziom kariery... prawie ją zakończyła. Sam Yelawolf wstydzi się jej i nie chce do niej wracać. Zbyt dużo było na "Radioactive" radiowych hitów, które zupełnie nie pasowały do wykonawcy, dodatkowo mimo oczekiwań sprzedała się słabo. Ciekaw więc jestem, jak będzie przy "Love Story"? Zapewne niejeden słuchacz zastanawia się, czy tą płytą uda mu się wrócić do łask. Oby.

MUZYKA: 5 niedocenionych amerykańskich raperów

Raperów jest mnóstwo, o czym słuchacze (a często właśnie słuchacz=raper) doskonale wiedzą. Niestety, wielu z nich nie ma tyle szczęścia co mniej utalentowani koledzy; niezrozumiałość, brak dobrego managera i pieniędzy na reklamę (bo dziś nie wystarczy "tylko" być dobrym) czy problemy z wytwórnią (gdy np. na siłę chcą zmusić do nagrywania radiowych hitów, vide Yelawolf), to tylko niektóre powody, dla których wielu raperom po prostu się nie udaje. Poniższa lista zwiera tylko kilku takich, którzy - według mnie - od dawna powinni zasilać szeregi mainstreamu lub przynajmniej zarabiać na zbliżonym poziomie. Kolejność alfabetyczna. 

1. Beanie Sigel

10 lat temu autor tego świetnego numeru miał 30 lat i był na najlepszej drodze do zrobienia wielkiej kariery i sprzedaży (wtedy) co najmniej miliona kopii albumu. Część sukcesów miał już za sobą; w 2000 roku jego debiutanckie "The Truth" wydane nakładem Roc-A-Fella Records pokryło się złotem, sprzedając się w 600 000 kopii. Umotywowany powodzeniem, Beanie nie próżnował, już rok później wydając nowy album pt. "The Reason". I znów chwyciło: 595 000 egzemplarzy wylądowało na półkach słuchaczy. Od tego momentu zaczęły się jednak kłopoty Beaniego z prawem. Raper był kilka razy aresztowany pod przeróżnymi zarzutami: pobicia, usiłowanie zabójstwa (!), niepłacenie alimentów. Prawda jest więc taka, że na wyhamowanie kariery sam sobie zapracował, bo zamiast promować kolejne wydawnictwa, raper znów lądował w więzieniu. Beanie Sigel nagrał jak dotąd 4 solowe płyty (w undergroundowych wytwórniach), płytę z Freeway'em i kilka mixtape'ów. Jego ostatni longplay pt. "This Time" ukazała się w 2012 roku i na liście Billboard 200 zajęła dopiero... 185 miejsce. Oczywiście Beanie nie mógł jej dobrze wypromować, bo 2 tygodnie później trafił do więzienia za niepłacenie podatków (gdzieniegdzie można przeczytać jeszcze o aresztowaniu za posiadanie narkotyków, więc do końca nie wiem, za co przesiedział ostatnie 2 lata - ciężko się w tym wszystkim połapać).

2. Grieves

Przesłuchaliście numer? Coś wam to przypomina? Mnie tak. Otóż, ten 30-letni raper mieszka w Seattle, a debiutował płytą "Irreversible" w 2007 roku. Jego kumplem jest nie kto inny, tylko sam Macklemore, który zanim stał się sławny, bywał i hajpmenem Grievesa. Nie wiem jak wy, ale według mnie, raperami są bardzo podobnymi i szkoda, że Grieves nie zrobił większej kariery. Co prawda jego kolejne płyty (nagrał 4 longplaye i 4 epki) ukazywały się w Rhymesayers Entertainment, ale nigdy nie odbiły się szerszym echem. Choć - tu trzeba zaznaczyć - najnowsza płyta "Winter & The wolves", z której pochodzi powyższy klip, dotarła do 57. miejsca na liście Billboard 200.

3. Hopsin

Kilka lat temu zrobił sporo zamieszania na scenie, a potem jak gdyby... zniknął. Albo raczej - przestał być zauważany. Co prawda Hopsin cały czas nad czymś pracuje i nawet powyższy klip odbił się sporym echem, co widać po wyświetleniach, ale i tak mam wrażenie, że jest go zdecydowanie za mało. Szkoda, bo to raper płodny i kompletny, poza tym widać, że ma ułożone w głowie; Hopsin bowiem stanowczo sprzeciwia się spożywaniu alkoholu i narkotyków, i często krytykuje mainstreamowych raperów. Jego dyskografię zamyka album "Knock Madness", który jest jak dotąd największym sukcesem sprzedażowym rapera z Kalifornii.

4. Jackie Chain

Jeśli mnie pamięć nie myli, to próby zauważenia Jackie Chaina już były; kilka lat temu (2? 3? dokładnie nie pamiętam) raper był nominowany do Freshmenów XXL-a, ale niestety nie został wybrany. W tym czasie w ogóle sporo się o nim mówiło, doceniali go także inni raperzy; Jackie Chain nagrał numery m.in. z Kidem Cudim, Bunem B i Jarrenem Bentonem. Ten pół-Amerykanin, pół-Koreańczyk pochodzi z Huntsville w Alabamie i jest autorem kilku mixtape'ów. W jego przypadku o niedocenieniu świadczy fakt, że dotąd nie nagrał pełnoprawnego albumu, który promowałyby profesjonalne klipy. Jackie Chain jest cały czas na uboczu sceny (nawet tej lokalnej), i chyba mimo wszystko czuje się z tym dobrze.

5. Z-Ro

O ile się nie mylę, to "New York Times" uznał Z-Ro za najbardziej niedocenionego rapera w historii rapu. Nie bez powodu. Z-Ro ma wszystko, co powinien mieć mainstreamowy raper: dobre, hitowe bity, teksty, melodyjne flow, porządne klipy i koneksje: nagrywał m.in. z Bunem B, Pimpem C, Jayem-Z. Do tego dochodzi potężna dyskografia; Z-Ro jest autorem aż 17. płyt, które od 1998 r. wydaje mniej więcej co roku. Obecnie raper ma 35 lat i mieszka w rodzinnym Houston w Teksasie, a w tym roku planuje wypuścić kolejną płytę pt. "The Crown" w wytwórni Asylum Records, której właścicielem jest Warner Music Group. Czy tym razem uda mu się oczarować więcej słuchaczy? Mam taką nadzieję.

RECENZJA PŁYTY: Bubba Sparxxx - Made on McCosh Mill Road (2014)

Bubba Sparxxx jest na scenie nie od wczoraj, choć wielu słuchaczy (nie tylko z Polski, ale i z USA) już dawno tę ksywkę zapomniało. 37-letni dziś raper debiutował w 2001 roku albumem "Dark Days, Bright Nights", który błyskawicznie pokrył się złotem, co było zasługą przede wszystkim świetnego singla pt. "Ugly", wyprodukowanego przez Timbalanda. Dwa lata później Bubba Sparxxx nagrał kolejny album dla dużej wytwórni (Interscope Records), by ostatecznie usunąć się w cień i zamilknąć na kilka lat. Warren Anderson Mathis (bo tak naprawdę nazywa się raper) przeniósł się do małego, 30-tysięcznego LaGrange w Georgii i tam bez pośpiechu pracował nad kolejnymi płytami.

Następne materiały pioniera country rapu ukazywały się już bez wielkiego wsparcia medialnego. Co prawda jeszcze w 2006 roku "The Charm" promowane singlem "Heat it up" dotarło do 6. miejsca na liście Billboard 200 i 3. w kategorii "US Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums", sprzedając się w pierwszym tygodniu w nakładzie 51 tysięcy egzemplarzy, lecz mimo to wydawało się, że największe sukcesy Bubba Sparxxx ma już dawno za sobą. I rzeczywiście - jego popularność dawno minęła, a 7-letnia przerwa od muzyki w latach 2006-2013 spowodowała, że najnowszy album nawet na "Top Country Albums" zajmuje dopiero 49. pozycję. Nie oznacza to jednak, że na "Made on McCosh Mill Road" Bubba zapomniał, jak się rapuje lub że to słaba płyta. Porównując ją bowiem z wcześniejszymi produkcjami, które znam dość dobrze, pokusiłbym się nawet o stwierdzenie, że "MoMMR" to najlepszy materiał w jego karierze.

I słychać to już od pierwszego, tytułowego numeru, do którego w kwietniu raper wypuścił video. Bubba nie jest rozleniwionym rapowym ignorantem, który przestał pielęgnować swój styl; Bubba bowiem przyśpiesza, podśpiewuje, składa techniczne wersy, a refren w wykonaniu Danny'ego Boone'a, piosenkarza country, powoduje, że ów kawałek to po prostu świetny radiowy hit. Widać także, że Bubbę doceniają słuchacze; w komentarzach pod klipem można przeczytać m.in. (tłum. autora): "Gdy byłem młodszy, uważałem, że Bubba to wack. Ale teraz widzę, że on jest naprawdę świetny. To wstyd, że przemysł muzyczny narzucał mu styl, który nie był jego. Teraz widać, że [country - przyp. aut.] to jest jego styl, że to jest dobre i inne". I drugi: "Właśnie to był powód [narzucanie stylu - przyp. aut.], że Bubba na kilka lat odszedł z biznesu muzycznego. Wytwórnie chciały, by był kimś, kim nie jest, a on chciał wrócić do swoich korzeni, do połączenia rapu z country". Jak widać i słychać w singlowym "MoMMR", Bubbie udało się postawić na swoim. W dodatku numer brzmi nowocześnie i po prostu dobrze się go słucha.

Cały album zawiera tylko 10 kawałków i według mnie, to także duży plus. Kto niezakochany w tym gatunku muzycznym, byłby w stanie wytrzymać dłużej? Oczywiście nie umniejszam ani country, ani jego słuchaczom, ale przy wszystkich zaletach, country to dość schematyczna muzyka i osobiście nie mógłbym jej słuchać dłużej niż 40 minut. A mniej więcej tyle właśnie trwa "MoMMR". Poza tym - krótsze albumy zawsze wydają się być bardziej dopracowane.

Na początku tego tekstu napisałem, że najnowsza płyta Bubby, to według mnie również i najlepsza w jego karierze. Dlaczego? Dlatego, że całość jest przesiąknięta country i wiejskim stylem życia. Raper jest autentyczny, widać, że jest taki, jak o sobie rapuje (czego niestety nie można powiedzieć o wielu współczesnych "muzykach"...), a bity z gitarowymi riffami i mocne śpiewane refreny tylko dopełniają tego obrazu. Bubba Sparxxx to wieśniak z krwi i kości, który całe swoje życie (przynajmniej to muzyczne) opisuje jednym, ale za to celnym zdaniem: "I'm talking bout a cold beer, talking bout a hot country girl".

Płyta nie ma słabszych momentów. Większość numerów to bangery, które najlepiej sprawdzą się na imprezach. Jedynie "Past Is Practice" z gościnnym refrenem JJ Lawhorne'a (znanym piosenkarzem country) jest spokojną balladą, pozwalającą odetchnąć od szybkich bitów i energicznych refrenów. To po tym kawałku wjeżdża mój faworyt - prawdziwa perełka uzmysławiająca ludziom, jak bardzo Bubba Sparxxx kocha country: "Better Be Country" wyprodukowane przez niejakiego Phivestarra (swoją drogą, ten zupełnie mi nieznany producent robi świetne bity i wydaje się być rozchwytywany wśród country raperów).

Podsumowując, "MoMMR" to płyta warta uwagi i aż szkoda, że nie odbiła się szerszym echem. W zalewie niewyróżniających się niczym szczególnym raperów, autentyczność Bubby Sparxxxa jest wręcz zachwycająca, a umiejętności na równym, solidnym poziomie. Fajnie, że gdzieś tam w dalekiej Georgii, wśród rozłożystych pól i łąk, żyje sobie wiodący farmerskie życie Bubba, który nie odcina się od swoich korzeni, nagrywa dobre płyty i wydaje się być zadowolonym z życia.

RECENZJA PŁYTY: G-Eazy - These Things Happen (2014)

Płyta "These Things Happen" ukazała się 23 czerwca i zagwarantowała sukces młodemu raperowi z Oakland, sprzedając się jak dotąd w nakładzie ok. 60 tysięcy egzemplarzy. I choć nie jest to pierwszy materiał G-Eazy'ego, to z całą pewnością "TTH" przeniosło jego karierę na zupełnie nowy tor. Jak prezentuje się ta płyta i dlaczego to akurat ona wjechała na "dzień dobry" na 3. miejsce listy Billboard?

Według mnie, za całym sukcesem G-Eazy'ego kryje się niesamowity upór. To nie jest gość, który pojawił się znikąd, lub za którym stoi wielka wytwórnia chcąca wypromować kolejnego białego rapera. Śledziłem jego karierę od dobrych dwóch lat i muszę przyznać, że wszystko wskazywało na to, że jego akcje za jakiś czas mocno poszybują w górę. G-Eazy już w 2010 roku otwierał koncerty m.in. przed Drakem, Lil Waynem i Snoop Doggiem, a rok później na zapomnianym już przez wszystkich portalu Myspace, liczba odtworzeń jego numerów sięgała niemalże 400 tysięcy. Mijał dopiero czwarty rok od debiutanckiego "Sikkis on the planet", a Gerald Earl Gillum (bo tak naprawdę nazywa się G-Eazy), zdążył już wypuścić 6 mixtape'ów i 2 epki. Na koncie miał też nominację mtvU w kategoriach "Best Rap/Hip-Hop Artist", "Best Rap/Hip-Hop Album or Mixtape" (za "The Endless Summer") oraz "Best Music Video" (za klip do "Runaround Sue"). Swoją drogą, pojedyncze numery z ww. płyty mają po kilka milionów wyświetleń, więc o żadnym nagłym czy niespodziewanym sukcesie nie może być mowy.

W jaki sposób zyskiwał sobie przychylność słuchaczy? Przede wszystkim grając niezliczoną ilość koncertów. A było ich tyle, że - jak w jednym z wywiadów stwierdził sam zainteresowany - z tego powodu "praktycznie jest po prostu bezdomny". Od 2011 roku nie miał ani jednej dłuższej przerwy od występów na żywo, równie wiele poświęcał pracy w studio, o czym pisałem już na początku tego tekstu (dla ciekawskich tu znajduje się stary blog rapera, prowadzony w latach 2008-2010; dużo zdjęć, a nawet link do pierwszego klipu, którego nie ma na YT!).

Co się zaś tyczy samej płyty - "TTH" powstawało przez ostatnie 2 lata, które były chyba najbardziej owocnym czasem w karierze G-Eazy'ego. Rapera zauważył nawet sam E-40 - legenda sceny z Oakland i całego Bay Area, który ostatecznie pojawia się gościnnie w drugim na płycie numerze pt. "Far Alone". Kawałek ten został także opatrzony teledyskiem, ale już bez udziału E-40. Poza tym, ów raper oraz A$AP Ferg są  najbardziej fejmowymi gośćmi na "TTH" - oprócz nich pojawiają się mniej lub w ogóle nieznani (a jest ich aż 8): Jay Ant, Remo, Danny Seth, John Michael Rouchell, Devon Baldwin, Anthony Stewart, Blackbear oraz Christoph Andersson (to akurat producent G-Eazy'ego; produkował i remixował wiele numerów również z jego poprzednich płyt). Jak widać, liczba gości jest pokaźna, ale na szczęście w żadnym numerze nie przyćmiewają oni gospodarza.

Głównymi zarzutami jakie stawia się G-Eazy'emu za tę płytę, są wyraźne podobieństwa do Drake'a: barwa głosu, flow, poruszana tematyka. Co ciekawe, sam raper nie odcina się od nich, twierdząc, że jest wielkim fanem Kanadyjczyka i owe zarzuty zupełnie go nie ruszają. Rozumiem i fanów, i G-Eazy'ego; raper w poprzednich latach brzmiał nieco inaczej, jego image także był bardziej "łagodny". Trudno to wyjaśnić, ale dla porównania warto przesłuchać te numery, a wtedy różnice będą widoczne: "Marylin" ft. Dominique LeJeune i "Lotta That" ft. A$AP Ferg & Danny Seth.

Na "TTH" są numery bardzo różnorodne, przede wszystkim to zasługa świetnych bitów wyprodukowanych m.in. przez Blackbeara (tytułowy "These Things Happen"), Christopha Anderssona (świetny pod każdym względem "Almost Famous") czy samego G-Eazy'ego, który jest autorem bitów do "Downtown Love", "Let's Get Lost" (tu we współpracy z Anderssonem) oraz "Shoot Me Down". Większość produkcji należy jednak do Anderssona, autora ośmiu bitów na "TTH" i większości z poprzednich materiałów.

G-Eazy porusza wiele tematów, choć głównie obraca się wokół trzech: dziewczyn, imprez i grania koncertów. Nie są to jakieś skomplikowane treściowo czy technicznie teksty, ale nie rażą jakimiś niedociągnięciami czy buractwem. Według mnie target do jakiego uderza raper, to klasa średnia i wyższa USA w wieku 16-25 lat, której marzą się zabawa i miłość. Na ile dobrze to rozgryzłem - nie wiem, ale patrząc kto przychodzi na koncerty G-Eazy'ego i jak się zachowuje, myślę, że nie mijam się z prawdą.

G-Eazy to oczywiście kolejny raper, który obył się bez podpisywania kontraktu z wielkim majorsem. "TTH" zostało wydane nakładem własnym, a cena na iTunes nie przekracza... 10$ (!). Gdzieniegdzie krążą plotki, że raper być może dołączy do ekipy MMG, odkąd Rick Ross nagrał remix "I Mean It" (swoją drogą, okropny).

Podsumowując, myślę, że "TTH" jest obecnie szczytem rapowych umiejętności G-Eazy'ego. To dobry raper, któremu do bardzo dobrego jeszcze troszeczkę brakuje. Może przydałoby się więcej charyzmy? Urozmaicenia we flow? Zobaczymy. Wśród tych 16 numerów jest jednak co najmniej 8, które od dłuższego czasu zapętlam.